ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ "ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΑ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ"

Τρίτη 1 Απριλίου 2014

Κάπου εκεί...



Κάπου εκεί, στην υγρή, υδάτινη συνοριογραμμή των συνειδησιακών μου επιδαψαλεύσεων,κάπου εκεί θέλω να σου αφιερώσω όσο χρόνο της ζωής μου απέμεινε... Κάπου εκεί επιθυμώ μαζί σου και για σένα να ζήσω...

Για δες φως...!



Για δες φως! Τόσο σκοτάδι και όμως τόσο φως!!! Η ιδέα της παρορμητικής σου επιφάνειας αποτελεί το σκοτάδι, που αν και σκοτάδι, δύναται να ομορφαίνει την πορεία μου μέσα από τόσα φωτοφανέρωτα φεύδη γύρω μου. Η ιδέα της θέας σου, αν και ιδέα, δύναται να παρακινεί το νου μου να διαπλέει σε φωτεινά σκοτόβαθα της σκέψης μου. Η παρουσία σου, αν και παρουσία εκ του μακρόθεν , έρωτας εσύ, δύναται να διαλάμπει τα μοναχικά μου βράδια. Για δες φως!! Τόσο φως και ας είσαι τόσο μακριά!!!

Εδώ...



Εδώ, στην απέραντη "θεαματική" ενατένιση του υδάτινου ορίζοντα, εδώ συναντιούνται πίστη και απιστία, φως και σκοτάδι, άνθρωπος και κτήνος, λογική και αλογία.
Όσα θέλει ο άνθρωπος γονατίζει και απο-δέχεται, όσα δεν επιθυμεί ή κάνει πως αρνείται και δεν θέλει, τα "αγκαλιάζει" και πορεύεται χωρίς προορισμό.
Άν ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία, "ιδού νυν καιρός" να επαναπροσδιορίσουμε την κατεύθυνσή μας.
Άν ανήκουμε εις την πρώτην, τότε δεν έχουμε παρά να απολαύσουμε νοσταλγικά και ακόρεστα το υπέροχο αυτό τοπίο.

Η αντίκρουση...



Η αντίκρουση των αντιφατικών συναισθημάτων μου γίνεται ευκολότερη στη θέα ενός τέτοιου φεγγαρόφωτου. Και λέγω αντιφατικών γιατί αδυνατώ να αφουγκραστώ τη φωνή και υπόδειξη της καρδιάς μου. Άραγε, σε θέλω για ολόκληρη αυτή τη ζωή μου ή αρέσκομαι στην αυτή μετά σου αιωνιότητα!!! 

Δευτέρα 31 Μαρτίου 2014

"Η Χαρά της Πνευματικότητας μπροστά στον Πόνο" (βίντεο)

Ο ήχος....



Ο ήχος από το πάτημα των πλήκτρων στον υπολογιστή αντηχεί ως βηματισμός άναρχος που με παρασέρνει, με ωθεί εμπρός να δω, να τρέξω και να ρθω κοντά σου!! Κάμνε τη θάλασσα οργή, ανασεμιά και δράμε ως δορκάς, ως αλμυρή δροσιά, και πέρασε και άγγιξε σιμά σου.

Τόσα χρώματα...



Τόσα χρώματα, τόσα ακούσματα, τόσες διαθέσεις , τόσοι άνθρωποι. Μα η καρδιά που μπορεί και κατανύσσεται μπροστά σε τέτοια τοπία, σίγουρα πια, έμαθε να διακρίνει τα χρώματα από τις ανθρώπινες αποχρώσεις.

Ωσάν τέτοιες...



Ωσάν τέτοιες φαντάζουν οι αποχρώσεις των ματιών σου!
Τόσος καιρός πια, λήθη με παρέσυρε στα άδυτα της λησμοσύνης μου. Και εκεί σε αναζήτησα. Που χαμένος χρόνος πια! Που καιρός για θύμησες περασμένες! Περνάει ο καιρός, δύσκολοι πια οι χρόνοι, δύσκολος ανασεμός το ρήμα ''φαντάζομαι'' να πάψω. Και δύσκολος καιρός γιατί το φως περνά και λησμονείται και νυχτώνει εδώ που σε φαντάζομαι...

Η αμφισημία...



Η αμφισημία των συναισθημάτων ξεκινάει από την αμφισημία των σκέψεων. Και η αμφισημία των σκέψεων ξεκινάει από την καρδιά που δεν αισθάνεται. Και η καρδιά που δεν αισθάνεται δεν συσκέφτεται, απλά σκέψεις κάνει.

Αυτή η πρόχειρη...




Αυτή η πρόχειρη ξύλινη προβλήτα μου φαντάζει απόψε σαν πέρασμα στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Και αυτή η θαλασσινή απεραντοσύνη!! Πόσες αγάπες κρυφάκουσε, πόσους έρωτες "κρύφα" οίδε!!!


Δημητρίου Π. Λυκούδη

Αν αναζητάς...


Αν αναζητάς τον προορισμό,τότε δεν έχεις παρά να αφεθείς σε ένα από τα "ιστιοφορούμενα" ταξίδια! Αν ρωτάς χωροχρονικά όρια, δεν έχεις παρά να ακούσεις το γδούπο των θαλασσινών εναγκαλισμών του ιστιοφορικού σκαριού με την αλμυρή αύρα της. Αν αναρωτιέσαι, ζω, υπάρχω, ονειρεύομαι,δεν έχεις παρά να ακολουθήσεις τη θέληση του ιστιονώπου νου σου! Για δες, με ένα τόσο δα σκαρί, υπάρχω στον κόσμο γύρω μου, καί σαλπάρω μαζί σου για σένα...
Καλό ξημέρωμα Σπουδαστήριο ψυχών, άμα δε και εννίοτε θαλασσινών και ταξιδιάρικων!!!


Δημητρίου Π. Λυκούδη


Απίθανες αποχρώσεις...!



Απίθανες αποχρώσεις! Θέλω να γράψω στην άμμο λόγια ανεξίτηλα στη μνήμη σου, άμποτε και στην καρδιά σου. Ως σάλεμα ανέμου, βοριαδάκι θαλασσινό, άμα δε και καλοκαιρινό, μη σε παρακαλώ, διατήρησε τις εικόνες που αποτύπωσα στην άμμο, μην επιφέρεις άνεμο στο νου της, νερό αλμυρό και ρθει και πάρει τα λόγια μου...



Κυριακή 30 Μαρτίου 2014

"Μονοπάτια στον Παράδεισο" (βίντεο)

Η Διάδραση της Αντιφιλητικής Αγάπης



Υπο Δημητρίου Π. Λυκούδη 
Φιλόλογος - Θεολόγος,  Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών

         
Κάθε φορά, ενθυμούμαι αμυδρά, όταν ο αδυσώπητος μόρος και ο κωκυτός έπλητταν τον εγωκεντρισμό μου και την συνειδησιακή μου πληρότητα, κατέφευγα νωχελικά και ως νεμεσητός παραδινόμουν στην αυτοθέλητη μόνωση και περισυλλογή.
Τί ησυχία τότε! Όταν ήμουν μικρός, η βιβλιοθήκη μου άγγιζε το προσκέφαλό μου, ως θα έλεγε ο Ρίτσος, και μόλις αναζητούσα να χαράξω και νοερά να περιπλανηθώ στον «χωροχρόνο» των ονείρων μου.

Ποιός είπε ότι...


Ποιός είπε ότι δεν αρέσκεται σε χρωματιστές ανταύγειες η θάλασσα;  Λες και χρωματίζει την πλάση ο Κτίστης ωσάν άκτιστη!  Και αναρωτιέμαι θαρρετά: Ποιά καρδιά Κύριε, που να σταθεί νους ανθρώπου μπροστά στο θέαμα και να μην ατενίσει δοξολογικά την αγαθή και θεία σου μακαριότητα!!
 

Δημητρίου Π. Λυκούδη

Ωσάν κολπίσκος απάνεμος...



Ωσάν κολπίσκος απάνεμος, καρδιοφρούρητο καταφύγιο έστησα θαρρώ για να σε αποπροσανατολίσω. Σιμά ποθώ, σιμά μου νοιάζομαι να σύρω το σκαρί σου. Μα δεν υπολογίζω μιας, δε ζύγισα ορθά τις θάλασσες του κόσμου. Απανταχού της γης φυσούν , και άμποτε, μη δώσουν και σε πάρουν! Και απόμερα έστεκα ολημερίς και θέριευα, πως τάχα έμαθα λιμάνια να στολίζω...

  
Δημητρίου Π. Λυκούδη

Πόσο με ξεκουράζει...




Πόσο με ξεκουράζει αυτός ο ιερός παφλασμός των κυμάτων
σαν έρχονται άτακτα και σύρονται βαριεστημένα στην ακρογιαλιά! Αλήθεια, πόσο με αναπαύει αυτή η ιερή θαλπωρή του αλμυρού ιωδίου! Να αγγίζεις το θαλασσινό αλάτι αποξηραμένο ακατέργαστα πάνω στα γέρικα σκαριά, στην κουπαστή της βάρκας τούτης και να μονολογείς πως δεν εγέρασε ο κόσμος, καί αν ακόμη μεταστράφηκε η μορφή του, ναι, είναι ικανή ,η αλμύρα μαθές και το ιώδιο, τον κόσμο μας καινούργιο πάλι να μας δώσουν...




Σάββατο 29 Μαρτίου 2014

Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω (βίντεο)

Εδώ ξεχνιούνται οι αγάπες...



Εδώ ξεχνιούνται οι αγάπες!
Εδώ λησμονείς εύκολα και αβίαστα έρωτες και προσμονές,
εκείνες τις θύμησες που σε απομακρύνουν από τον τελικό σκοπό σου!Τι και αν έχεις λίγο για να φθάσεις, λίγο για να θεαθείς το παρελθόν σου, εδώ όλα αναδύονται στην ερωτική αποχαύνωση του πλανώμενου και διαρκώς αυτοθέλητα πλανεμένου νου σου. Εδώ ξεχνιούνται οι αγάπες, γιατί, καιρός να μάθεις πια, η θάλασσα μας φέρνει πιό κοντά...

 

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος



Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου,
ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών


«Ο Νέος Μωϋσής»"
                                                                      
Το φρόνημα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, από την απαρχή της συστάσεως της ως Θεανθρώπινου- πνευματικού οργανισμού υπήρξε εκκλησιοκεντρικό και μοναστικό, ακριβώς επειδή  πρωτίστως  υπήρξε τριαδοκεντρικό και χριστοκεντρικό. Εκκλησιοκεντρικό μεν, ως πηγή και αφετηρία της μυστηριακής ζωής των πιστών, ως ¨χωροχρόνος¨ δηλαδή εκδήλωσης και επενέργειας της αγιοπνευματικής χάρης, μοναστικό δε, καθώς ανέδειξε στους θεοφρούρητους κόλπους της χορεία αγίων μοναχών και μοναζουσών αλλά και γενικότερα πιστών, εμποτισμένων στην αγιαστική μοναχική χάρη και διακονία.