Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

"Καὶ Σὲ Μεσίτριαν ἔχω"

Αποτέλεσμα εικόνας για κοιμηση θεοτοκου
 

Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου,
ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών



   Πάντοτε με συνέπαιρνε πνευματικά η εορτή της Κοιμήσεως της Κυρίας Θεοτόκου. Ανέμενα με ξεχωριστή προσμονή και γηθοσύνη το «Πάσχα αυτό του Καλοκαιριού» και προσδοκούσα να βάλω αρχή μετανοίας την ημέρα αυτή, να ξεκινήσω βίο θεάρεστο και Χριστομίμητο. Ένιωθα τους Ουρανούς,  ανήμερα στη Χάρη της, να υποκλίνονται στο επίγειο στερέωμα, να χαμηλώνουν, λες και βάλθηκαν να μας διδάξουν το περιορισμένο του διασκεπτικού μας λόγου, το αδύνατο στη φυσική μας δεκτικότητα, την αδυναμία του κτιστού ν᾿αγγίξει το Άκτιστο και Ανερμήνευτο!
   Προσδοκούσα να βάλω αρχή μετανοίας και κατέφευγα με παρρησία στη Χάρη της Παναγίας μας. «Καί Σε Μεσίτριαν ἔχω» έψελνα προ της θαυματουργής εικόνας Της και κατέθετα όσους λογισμούς εβάπτιζαν και παρέσυραν τον εγωπαθή νου μου. Ένιωθα αυτή την ημέρα, την εορτή της Κοιμήσεως, να πανηγυρίζει σύμπασα η κτίση και βιαζόμουν να κρατήσω τη χαρά, να διατηρήσω τη «μεθέορτη εορτή» διαρκώς στην καρδιά μου, να κοινωνήσω με όλο τον κόσμο την αγάπη και την συνεπικουρία σε κάθε έργο αγαθό και φιλόθεο. 
   «Καί Σε Μεσίτριαν ἔχω» κάθε φορά που αδικούμαι και παραγκωνίζομαι και προσφεύγω στη Χάρη Σου. Και αναμένω καρτερικά, διδάχθηκα να προσλαμβάνω επικουρικά, στην προσπάθεια της πνευματικής μου ανάβασης, το παράδειγμα της δικής Σου βιωτής, να σιωπώ αρχοντικά στο παράλογο και χαμερπές , να αποσύρομαι αυτοθέλητα στην προσωπική μου μόνωση και να ικετεύω δια πρεσβειών Σου, τον Κύριο της Δόξης, ν᾿ αξιώσει τους δικούς μου σταυρωτές της Ουρανίας Βασιλείας Του. Τότε, ήταν που ένιωθα τους Ουρανούς να χαμηλώνουν! «Μεθέορτη εορτή» σκεπτόμουν και ξεκουραζόμουν υπό την αγιότητα της Σωστικής Σου σκέπης. «Καί Σε Μεσίτριαν ἔχω» κάθε φορά που η ασημότητά μου υπερξεχείλιζε και αναζητούσα το «Φῶς τό ἀπρόσιτον», τον «Γνόφο τῆς ἀγνωσίας», να φωτίσει και ν᾿αλλοιώσει θετικά και αγιοπνευματικά τη γνωστική μου συνείδηση, για να δυνηθώ, κατ΄οικονομίαν, να πανηγυρίσω και να δοξολογήσω για όσα καταφανή και αυτόδηλα λαμβάνουν χώρα γύρω μου, για όσα άρρητα και υπερθαύμαστα μυστικώς επιτελούνται στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Και ένιωθα, τότε, τους Ουρανούς να χαμηλώνουν, πιο κοντά στον άνθρωπο, πιο κοντά οι άνθρωποι μεταξύ τους!
   «Καί Σε Μεσίτριαν ἔχω», Κυρία Θεοτόκε, καθώς «ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες». «Καί ποῦ λοιπόν ἄλλην εὑρήσω ἀντίληψιν;» Βιαζόμουν να διατηρήσω τη χάρη Της, να συνεχίσω εσαεί την λαμπροφόρο «μεθέορτη εορτή» στην κοινοτική μου συνοδοιπορία , στη σχεσιακή μου συνύπαρξη. «Ἀρχή προσευχῆς ἡ ἡσυχία» διδάσκει ο Μέγας Βασίλειος και  συμπληρώνει ο ποιητής: «Μάθε να σιωπᾶς μπροστά στην ἀλογία τῶν καιρῶν, ἀκριβῶς γιατί ἡ ἔλλογη σιωπή στην θυσιαστική ἀγάπη εἶναι «Ἑορτή μεθέορτη», είναι "Πάσχα πνευματικό", είναι «πανήγυρις ἀνεκλάλητος καὶ ὑπέρλαμπρος». Τότε, ένιωθα τους Ουρανούς να χαμηλώνουν, ν᾿αγγίζουν τον άνθρωπο, να γίνονται ένα μ᾿αυτόν.
   «Καί Σε Μεσίτριαν ἔχω», Κυρία Θεοτόκε, και «θαρρῶ καί καυχῶμαι καί προστρέχω τῇ σκέπῃ σου, σῶσον με». Και ένιωθα τους Ουρανούς να χαμηλώνουν, κάθε φορά, που διατηρούσα ορθόπρακτα την ολόθερμη «Μεθέορτη εορτή» στην καθημερινότητά μου, κάθε φορά που η συνείδησή μου έδινε σιωπηλά τη συμμαρτυρία της αγάπης που συνείχε τον άκριτο νου και την καρδιά μου.        Ένιωθα τους Ουρανούς να χαμηλώνουν κάθε φορά που προσέτρεχα στη Χάρη Της και ζητούσα ικετευτικά κάθε παραμυθία για τους αδελφούς μου σε όλη τη συμπαντική κτίση. Ένιωθα τους Ουρανούς να χαμηλώνουν, κάθε φορά, που μπορούσα ν᾿ αναπαύω τον κουρασμένο λογισμό μου και να εφησυχάζω, κάθε φορά, που μπορούσα και κοιμόμουν με καθαρή συνείδηση...!


Δείτε εδώ το παρόν άρθρο σε οπτικοακουστική μορφή: https://www.youtube.com/watch?v=9REIMlyF4no&list=PL8gqBw0byXHdV90j2esThb-K5Le_8Szgs&index=127
Αποτέλεσμα εικόνας για κοιμηση της θεοτοκου









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου