Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Πόσες φορές...




Πόσες φορές αντιλήφθηκα κενωτικά την αγαπητική παρουσία σου και εισέτι, πόσες φορές συντροφιά και ξενύχτι μου κράτησε η απουσία σου! Ίσως αυτές οι στιγμές συνηγορούν και ισοκρατούν την ισομέρεια της συμπαντικής αγαθότητος. Αυτές οι στιγμές με παρακινούν να στο γράψω:
"Όλος ο κόσμος τόσος δα.... Δεν έμαθα ποιήματα να γράφω!
Μα έχω πόθο ιερό, ξενύχτι για να αρχίσω, για δες , μακριά σου απορώ, ο κόσμος τόσος δα , η απουσία σου κενωτικό θυμίαμα αγάπης μέσ΄ στο νου μου. Ο κόσμος τόσος δα, σαν κοιτώ τα μάτια σου, είναι καιρός πια, και ποιητής καμώνομαι πως είμαι!!!"





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου