Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Οι εκπομπές της εβδομάδος 29/12/2014 - 04/01/2015




Α. ΜΥΡΙΠΝΟΑ ΑΝΘΗ: "Μέγας Βασίλειος"
 (Δημήτριος Π. Λυκούδης),

Β. ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΑ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ: (8)
(Δημήτριος Π. Λυκούδης),


Γ. ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ: "Διάλογος με τους νέους [12]"
(Δημήτριος Π. Λυκούδης),

Δ. ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ: "Η έννοια της τύχης και της ειμαρμένης". (Ε)

(Προσκεκλημένη ομιλήτρια η Θεολόγος - Φιλόλογος και Διδακτόρισσα Θεολογίας, κ. Ειρήνη Αρτέμη).

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

"Διάλογος με τους νέους [11]"

(ακούστε εδώ)


Θέματα εκπομπής:
1.Μπορούμε να κοινωνούμε την ημέρα των Θεοφανείων;

2.Μετά το πέρας της Αγίας Τεσσαρακοστής μπορεί ο πιστός να κοινωνεί εφόσον καταλύει;

3.Να αναφερθείτε στην γνώση των αγγέλων, των ουρανίων ταγμάτων.

4.Πολλαπλασιάζονται οι Άγιοι άγγελοι;

5.Να σχολιάσετε την μνησικακία.

6.Έρχονται πολλές φορές που νιώθουν ότι πραγματικά ο Θεός μας έχει εγκαταλείψει. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αμαρτία να θέλουμε να πάθουμε κάτι κακό;

"Παιδαγωγία εν Χριστώ [7]"

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

"Μηνύματα Χριστουγέννων" (Ομιλία του Δημητρίου Π. Λυκούδη στο Ρ/Σ Αθήνα 9,84)



Ο Δημήτριος Π. Λυκούδης, την Πέμπτη 25/12/2015, ανήμερα των Χριστουγέννων, προσκεκλημένος του ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9,84[δημοτικό ραδιόφωνο του δήμου της Αθήνας], θα μιλήσει για το πραγματικό νόημα της εορτής των Χριστουγέννων, κατά τη διάρκεια της εκπομπής "Πρωινό Γκάζι", 07:00 - 08:00, των κ. Δέσποινα Μπουρδάκου και Ελένη Μπρέγιαννη.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Oι εκπομπές της εβδομάδος 22/12/2014 - 28/12/2014


Α. ΜΥΡΙΠΝΟΑ ΑΝΘΗ: "Χριστούγεννα Χριστού",
 (Δημήτριος Π. Λυκούδης)

Β. ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΑ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ: (7),
(Δημήτριος Π. Λυκούδης)


Γ. ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ: "Διάλογος με τους νέους [11]" ,
(Δημήτριος Π. Λυκούδης)

Δ. ΝΕΑΝΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ: "Οι προτυπώσεις της Γεννήσεως του Ιησού Χριστού στην Παλαιά Διαθήκη". (Ε)

(Προσκεκλημένος ομιλητής ο κ. Σπυρίδων Βουγιουκλάκης, πτ., ΜΑ Θεολογίας και Υπ. Δρ. Παν/μίου Αθηνών)

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

"Παιδαγωγία εν Χριστώ [6]"

Αγαπημένη μου...

Σχετική εικόνα
Αγαπημένη μου,
   

   Ώρες και ώρες δε μοιάζουν μεταξύ τους. Ωσάν και οι άνθρωποι! Δύσκολα λόγο να τηρήσουν, εύκολα αλλαξοπιστούν, ευκολότερα πιστεύουν! Μα κάθε φορά που ξενυχτάς προσμένοντας την πρώιμη νοσταλγία του "χθες", κάθε φορά που ένας ουρανός χαράζει ουρανομήκη γράμματα στον αιθέρα, μόνο τότε, μία αγάπη γεννιέται! Κάθε φορά που η γη προσμετρά τη νωπότητα του χώματός σου, που νοσταλγεί τη χάρη και ευωδιά σου ν΄αγγίξει!
  
   Ώρες και ώρες δε μοιάζουν μεταξύ τους! Δεν σου έγραψα, καιρός τώρα! Κάθε φορά ξενύχτισα προσμένοντας το λυκαυγές της θύμησής σου, ναρθείς, να προσμετρήσεις τον κόπο μου, ν΄αφουγκραστείς και να γευθείς τη μυρουδιά του σώματός μου!


   Αγαπημένη μου! Ώρες και ώρες πέρασαν στη θύμησή σου! Και απέμεινα έρημος και μοναχός, πιστός στην άπιστη και άτακτη φυγή σου.


   Αγαπημένη μου! Δεν σου έγραψα, καιρός τώρα. Κάθε φορά που ο ερωτάριος και ευαγής αιθέρας αναμετράται στο πρωινό αγιάζι του έρωτα, μόνο τότε, μια αγάπη γεννιέται. Και έτσι απέμεινα έρημος και μοναχός! Προσμετρώντας και αναμένοντας τη φρούδα μέρα, κάποιο πρωινό, έναν χαραγμένο ουρανό, στ΄όνομά σου ν΄ανθίσει!


   Αγαπημένη μου! Ώρες και ώρες δε μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν σου έγραψα, καιρός τώρα! Και περιμένω πιστός στην άπιστη και πλάνα εγκαρτέρηση, ότι, μόνο τότε, μια αγάπη γεννιέται όταν οι άνθρωποι δύσκολα αλλαξοπιστούν, δυσκολότερα πιστεύουν! Και αναμένω έρημος και μοναχός, μα έχοντας γνώση πιά, πως οι ώρες και οι άνθρωποι και τότε και εσαεί , δε μπόρεσαν, δε μοιάζουν μεταξύ τους...!

Από το βιβλίο του Δημητρίου Π. Λυκούδη "Αγέλαστοι Άνθρωποι" (Ποιητική Συλλογή), που κυκλοφορεί σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία: https://www.politeianet.gr/sygrafeas/lukoudis-p-dimitrios-95705

Σχετική εικόνα






Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Νομοκανονικές και Λειτουργικές Απορίες

"O Συμβολισμός του ασπασμού της αγάπης"




   Κατά τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας και λίγο πριν την ανάγνωση του ¨Συμβόλου της Πίστεως¨, ο διάκονος ή ο λειτουργός ιερέας προτρέπει τους πιστούς: «Αγαπήσωμεν αλλήλους, ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν». Ως απάντηση, οι πιστοί ασπάζονται μεταξύ τους με τον ασπασμό της αγάπης, έμπρακτη απόδειξη μιας λειτουργικής εμπειρίας, όχι τόσο ως λειτουργικός-ιερός συμβολισμός και, δη, ως ¨ιερουργία¨(1), αλλά, κυρίως, ως βεβαιωμένη και ορθόπρακτη εκφρασμένη κοινοτική εμπειρία, ως δηλαδή, λειτουργική επιβεβαίωση και κατακλείδα που επισφραγίζει την ήδη προ και αεί δια-πραχθείσα ένωση των πιστών στο Σώμα της Αγίας Εκκλησίας του Χριστού μας. Σήμερα, αυτή η ευλογημένη συνήθεια περιορίστηκε μόνο στους ιερείς και τον κλήρο και έπαυσε να υφίσταται μεταξύ των πιστών. 
  Με τον ασπασμό της αγάπης «ο θειότατος ασπασμός ιερουργείται»(2), ένας ασπασμός καθολικής αποδοχής και ειλικρινούς έκφρασης συγνώμης προς τους άλλους. «Με το θείο ασπασμό δηλώνεται η ταυτότητα όλων με όλους, και πρώτα του καθενός με τον εαυτό του και το Θεό, ταυτότητα βασισμένη πάνω στην ομόνοια, την ομοφροσύνη και την αγάπη»(3). 
   Ας προσέξουμε, όμως! Αναφερόμαστε στον ασπασμό της αγάπης! Όχι διά τον τύπον «φιλήματι αγίω» και ενδομύχως προδότες και αυλοκόλακες του απατεώνος κόσμου και των γονυπετών ομοιαζόντων αυτού! Διότι τότε, φοβούμαι επαρκώς, συμπεριλαμβανόμαστε στην άξεστη χορεία όλων εκείνων, όσων ομοιάζουν στον, ισπανικής καταγωγής, Επίσκοπο Βαρκελώνης Πακιανό, ο οποίος ευθαρσώς και "τιμητικώς" κατέθετε:«Cristianus mihi nomen est, Catholicus vero cognome» (Χριστιανός είναι τ᾿όνομά μου, Καθολικός το αληθινό μου επώνυμο).

Δημητρίου Π. Λυκούδη

Παραπομπές:


1.Γρηγορίου(Ιερομον.), Η Θεία Λειτουργία, Σύναξη, Αθήνα 1982, κυρίως τις σελίδες 273-275.


2.Αγίου Διονυσίου Αεροπαγίτου, Migne, 3, 437 Α.


3.Αγίου Μαξίμου Ομολογητού, Μυσταγωγία, εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήναι 1973, 35 C, σελ. 226-227.


 


Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

"Γιατί ανάβουμε κεριά στην Εκκλησία;"




Το άναμμα του κεριού στον ορθόδοξο ναό έχει βαθύτατο συμβολισμό[1]. Πρωτίστως, το υλικό φως αναβαίνει επί το νοερό, το πνευματικό φως που φέρουν οι Άγιοι[κυρίως όταν ανάβουν μπροστά από ιερές εικόνες]. Όπως αναλώνεται η ικμάδα του κεριού, έτσι , καλείται και ο πιστός να αναλωθεί στη διακονία της αγάπης και στην καλλιέργεια των αρετών.

Η μεγαλύτερη ελεημοσύνη....

 

Η μεγαλύτερη ελεημοσύνη, πίστευα και πιστεύω, είναι η έκφραση υγιούς πνευματικότητας προς όλους! Όχι ισορροπίες, ξεκάθαρες και καθάριες συμπεριφορές! Όχι ενεργώ και έχω ως σκέψη και μέλημα την αντενέργεια και αντίδοση, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα. Αυτή την ανισορροπία διακονώ, έτσι μου αρέσω, έτσι πράττω, έτσι έχω την αίσθηση, ότι καλούμαι να λειτουργώ! Όχι "αυλοκόλακες" λοιπόν στις αυλές μας και δη στην ημετέραν αυλήν! Καθάριες φωνές, καθάριες! 

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

"Διάλογος με τους νέους [10]"

 (ακούστε εδώ)

 Θέματα εκπομπής:

1.Να καταφεύγουν οι Χριστιανοί στην ανθρώπινη δικαιοσύνη;

2.Πως διατηρείτε η Θεία χάρις μετά τη Θεία Λειτουργία;

3.Σε ποιο σημείο η κοσμική επιστημοσύνη  συγκρούεται με την ορθόδοξη πίστη; Μπορεί ο πιστός να οδηγηθεί στη φιλαυτία μέσω αυτής της κοσμικής γνώσης;

4.Να σχολιάσετε τον τρόπο των ιεροψαλτών όσον αφορά την στάση τους εντός των ιερών ναών.

5.Να σχολιάσετε το γεγονός όσον αφορά την πώληση  αντικειμένων εντός των Ιερών περιβόλων.

6.Λειτουργεί η Θεία χάρις του Θεού σε έναν άθεο;
 

"Παιδαγωγία εν Χριστώ (5)"

"Πότε και πως να Κοινωνείς"




Φλέγον και περισπούδαστο θέμα! Δεν θα ήταν υπερβολή να καταθέσω ότι αποτελεί το αγαπημένο μου θέμα όποτε καταπιάνομαι με τα θεολογικά. Πρωτίστως, ας τονίσουμε τον εκκλησιολογικό χαρακτήρα της θείας Ευχαριστίας[1].
Μέσω της ευχαριστιακής σύναξης εκφράζεται η ενότητα των μελών της Εκκλησίας ως Σώμα Χριστού και δη, μέσω της Μεταλήψεως υπό των πιστών του Παναγίου Σώματος και Αίματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

"Είναι απαραίτητη η νηστεία προ της Θείας Κοινωνίας;"




Η Νηστεία προ της Θείας Κοινωνίας δεν είναι εμπροϋπόθετη, δεν επιστρατεύεται παρά μόνο επικουρικά ως στήριγμα και βακτηρία του πιστού, ώστε να προετοιμαστεί καλύτερα όσο πλησιάζει το Άγιο Ποτήριο. Ο πιστός που "κρατάει" τις καθορισμένες νηστείες του έτους που ορίζει η αγία μας Εκκλησία δεν υποχρεούται να κάμνει νηστεία και ασφαλώς δε μπορεί κανένα φαγητό να του στερήσει τη θεία μετάληψη. Απεναντίας, εμπροϋπόθετη προετοιμασία είναι αυτή μετά της ιεράς εξομολογήσεως! Δε μπορείς να πλησιάζεις το Άγιο Ποτήριο ανεξομολόγητος αλλά "προετοιμασμένος" με νηστεία και δη αυστηρή, δεν υπάρχει πουθενά, δε στέκεται μέσα στην ορθόδοξη θεολογία. Τώρα, ως προς τη συχνότητα της προσέλευσης στη Θεία Κοινωνία, για το πότε, το πως και με ποιό τρόπο, δεν είναι της παρούσης ανάρτησης μέλημα, θα επανέλθω και πάλιν αναλυτικότερα επ΄ αυτού. Ας το τονίσουμε λοιπόν! Εξομολόγηση απαραίτητη προ της Θείας Κοινωνίας. Αν μπορείς και σου δίδει ευλογία ο πνευματικός καλή και η νηστεία, όχι όμως ως αντικατάσταση της εξομολόγησης! Δεν παίζουμε με τον Χριστό μας!
Παραπομπές:
 
Για την αναγκαιότητα της ιεράς εξομολογήσεως στη θέση της νηστείας προ της Θείας Κοινωνίας, βλ. σχ., Παναγόπουλου Δημητρίου, Το Αντίδοτον του θανάτου, εκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος, Αθήνα 1957, Χατζηφώτη Ιωάννου, Ορθοδοξία και λαϊκές δοξασίες, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1997, σελ. 66, Νεοφύτου, Ιεροδιακόνου Καυσοκαλυβίτου, Περί της συνεχούς μεταλήψεως, Τήνος, 1992, Θεοδοσίου Μοναχού, Ο Αγνοημένος Θησαυρός, 1986.